Ο Πλωτίνος και η εποχή μας

plotinus

 

                                                                Μονοθεϊσμός, η οίηση της οντολογικής αγνοίας

                        Υλισμός, η μωρία της φιλοσοφικής πενίας

         Κοσμοπολιτισμός, η κόπωση της πολιτιστικής ανίας

1. Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ

Κατά την μεταπτωτική εποχή του τέλους του υπέργηρου Μυθικού πολιτισμού των Ελλήνων και της σποράς του άγουρου τευτονικού Αίματος στην γή της Ευρώπης, τον συμβατικά αποκαλούμενο τρίτο χριστιανικό αιώνα, περιβάλλεται τον κύλικα της σαρκός ο θεοφόρητος Πλωτίνος , ο μέγας ταξιθέτης της Πλατωνικής Οντολογίας. Φιλοπάτωρ εν όψει βαρβάρων, αναλαμβάνει σε χαλεπούς καιρούς την πνευματική συγκομιδή των όψιμων καρπών και την σύνταξη της φιλοσοφικής παρακαταθήκης των Ελλήνων, που ήδη παραδίδουν την βαρύτιμη πολιτιστική κιβωτό τους στο τρικυμιώδες αρχιπέλαγος της ιστορίας. Ο Πλωτίνος ταξινομεί την Πυθαγόρεια και Πλατωνική διδασκαλία σε ενιαίο και αυστηρό φιλοσοφικό σύστημα, υπερασπιζόμενος ταυτόχρονα την ελληνική Οντολογία ως βιολογία του Ουρανού, απέναντι  στις ανοίκειες επιθέσεις της ανερχόμενης ιουδαιοχριστιανικής ιδεολογίας και των ποικιλώνυμων αποφύσεών της, που διαποτίζουν το μιγαδικό κοινωνικό σώμα της απέραντης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αγωνίζεται εν ονόματι των αξιωμάτων της φιλοσοφικής παράδοσης, αυτός ο θεοπρεπής μύστης της θρησκείας του Αγαθού, εναντίον των άξεστων φανατικών επισκόπων και της δουλείας του όχλου που εκείνοι καθοδηγούν. Εις μάτην, ουρανός και γή συναινούν υπέρ του αναπόδραστου τέλους, η ειμαρμένη και η εντροπία είναι οι άτρεπτοι νόμοι της εγκόσμιας τάξης. Έτσι ο Πλωτίνος αναδεικνύεται στο μέγιστο αναγωγικό πνευματικό διαμέτρημα των καιρών μεταλαμπαδεύοντας δια μέσου του φιλοσοφικού του κώδικα την μυστική γνώση στο άδηλο μέλλον θεοπρεπέστερων εποχών.

            Με την παραίνεση του έξοχου μαθητού του Πορφυρίου, ο διδάσκαλος συστηματοποιεί την γραφή των πραγματειών του, 54 από τις οποίες διασώζονται και ταξινομούνται χάρις σ’ εκείνον. Μετά την μετάσταση του στον λεπτοφυή αιθέρα περί το 270, ο Πορφύριος δίδει την τελική μορφή στο Μέγα Έργον. Έτσι συντάσσει 6 βιβλία των 9 πραγματειών και ιδού οι περιώνυμες Εννεάδες. Παρά το αβυσσαλέο μένος των χριστιανών, οι Εννεάδες επιζούν για να παραδοθούν στους αιώνες που ακολουθούν, ως η μέγιστη υποθήκη της ελληνικής Οντολογίας μετά τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα. Παράλληλα προς την ταξινόμηση του Πορφυρίου, οι 54 πραγματείες αριθμούνται κατά την εικαζόμενη χρονολογική σειρά συγγραφής τους, έτσι απεικονίζουν τα διαδοχικά στάδια ωρίμανσης, το λυκαυγές, την πνευματική μεσημβρία και το λυκόφως του θεοφόρητου ταξιθέτη. Η πνευματική μεσημβρία του Πλωτίνου σημαδεύεται από 5 πραγματείες, οι οποίες φέρουν τους αριθμούς 30,31,32,33,45 και οι οποίες συνθέτουν το πολυτιμότερο οντολογικό κοίτασμα που θησαυρίστηκε ποτέ στο ποιητικό βάθος του γήϊνου φιλοσοφικού στοχασμού. Οι πραγματείες αυτές φέρουν τους τίτλους “Περί Φύσεως και Θεωρίας και του Ενός”, “Ότι ουκ έξω του Νού τα νοητά”, “Περί του νοητού κάλλους”, “Προς τους Γνωστικούς”, “Περί Αιώνος και Χρόνου”.

Για τον Πλωτίνο είναι απαράδεκτη η άποψη ότι ο θεός μεριμνά για τα ανθρώπινα ενώ αμελεί τον κόσμο. Ο άνθρωπος δεν υπερέχει του ηλιακού αστρικού σώματος αντίθετα το ηλιακό Όν υπερέχει του ανθρωπίνου λόγω της ευταξίας, του αμετάβλητου και διαιώνιου χαρακτήρα του. Ο ήλιος βρίσκεται πολύ κοντύτερα στην αλήθεια από τον ολιγόζωο και υποκείμενο σε αυταπάτες άνθρωπο. Ο ήλιος έχει ανώτερο φρόνημα από εμάς που μόλις γενηθήκαμε. Η καθολική ψυχή διοικεί το σώμα της χωρίς να μετέχει σ’ αυτό όπως η οντική ψυχή, που απορρέει από την πολλαπλότητα της ψυχής του παντός. Διηνεκής μέριμνα της οντικής ψυχής είναι τα συστατικά του σώματος. Τα συστατικά του σύμπαντος είναι η μέριμνα της καθολικής ψυχής, διότι δεν έχουν τόπο να διαφύγουν αλλά ακτινοβολούν νοητικές ενέργειες πάνω στον υλικό κόσμο. Κάθε άστρο έχει οντική ψυχή που εκπίπτει από την καθολική ψυχή του κόσμου, αλλά κείται εκτός του αστρικού σώματος. Έτσι οι ουράνιες σφαίρες είναι ανώτερες από τον άνθρωπο διότι μετέχουν στην ουράνια διακόσμηση και ευταξία. Η καθολική ψυχή και οι θεϊκές ψυχές των άστρων, είναι άμεσοι απόγονοι των νοητών. Η ψυχή των άστρων είναι αρχέγονη. Η έναστρη στρατιά είναι τα συμπυκνωμένα τμήματα του αστρικού φωτός που εξέπεσαν στην διαδικασία της γέννησης και την ύλη. Ό,τι ανήκει στον πνευματικό κόσμο μας προσεγγίζει μέσω των άστρων. Το αστρικό φώς είναι ανδρόγυνο και αποτέλεσμα ισορροπίας δύο αντιθετικών δυνάμεων. Τίποτε δεν μπορεί να εξελιχθεί αν πρώτα δεν ενελιχθεί. Οι ιδέες είναι ιδιότητες του θείου λόγου και οι δαίμονες είναι ενδιάμεσα πλάσματα της θείας τελειότητας και της ανθρώπινης ατελείας. Οι Θεοί είναι θείες πλανητικές οντότητες. Οι ανθρώπινες ψυχές είναι εκπορεύσεις του θείου που απορροφώνται από την θεότητα. Όπως το σώμα έχει μια γεωμετρική αρχή έτσι και η ψυχή έχει μια αριθμητική. Οι ψυχές είναι σύμμετρες ήτοι ισάριθμες προς τους απλανείς αστέρες που είναι νεοτελείς και πολυθεάμονες, απαθείς και κεκαθαρμένοι δηλαδή ακήρατοι.

            Στην Αριστοτελική Μεταφυσική αποτυπώνεται η ταύτιση νού και πρωταρχικής ενότητας, δηλαδή Νοός και Ενός. Έτσι η Μεταφυσική συνιστά υποστάθμιση της Οντολογίας με την μετάλλαξη των τεσσάρων παραδεδομένων οντολογικών αρχών σε τρείς και σηματοδοτεί την μετάπτωση του Μυθικού στον Χριστιανικό πολιτισμό με την συνακόλουθη εκτροπή της φιλοσοφίας προς την επιστήμη. Πρώτοι κληρονόμοι της αριστοτελικής υποστάθμισης, οι οποίοι συστέλλουν περαιτέρω τις οντολογικές αρχές είναι οι Στωϊκοί που ταυτίζουν του νού με την ψυχή. Οι Γνωστικοί επιχειρούν μια απελπισμένη σύζευξη του οντολογικού χάσματος κατά την εντροπική μετάβαση προς τον μονοθεϊσμό, εισάγοντας την αντιπαραδοσιακή, καινοφανή και αφιλοσόφητη δοξασία ότι ο άνθρωπος είναι το πιο νοήμον όν του αισθητού κόσμου. Ο θεός των Γνωστικών παραμελεί το περιέχον, τον κόσμο και επιμελείται των περιεχομένων αυτού. Έτσι η ψυχή είναι αθάνατη αλλά ο αστρικός κόσμος στερείται αθανασίας. Μεταφυσική ελπίδα των Γνωστικών καθίσταται μια καλύτερη γή, η νέα Ιερουσαλήμ: Ο Ιουδαιοχριστιανισμός είναι οριστικά παρών. Η εκπεσμένη ψυχή των γνωστικών φωταγωγεί το σκότος και δημιουργεί έτσι ένα αισθητό είδωλο του νοητού. Η αιωνία ζωή του προσώπου πλησίον του Πατρός, ιδού για τον γνωστικό το μέγα πρόβλημα. Ο γνωστικισμός και η αιρετική ιουδαϊκή απόφυσή του, ο χριστιανισμός, αποκτούν τελεσίδικα σωτηριολογικό σκοπό απορρίπτοντας τον θεωρησιακό χαρακτήρα της ψυχής. Ο Παύλος παραλαμβάνει τον σατανά από την μείξη του γνωστικισμού και της ανατολής και τον κάνει θεό του κόσμου τούτου. Ο Φλάβιος Ιώσηπος και ο Πλίνιος ο νεώτερος γράφουν την καινή διαθήκη και τα ευαγγέλια στο τέλος του 1ου αιώνα. Ο Τερτυλλιανός και ο Ειρηναίος διαμαρτύρονται, όμως βαθμιαία η εκκλησία γίνεται εξουσία και εξορίζει το άγιο πνεύμα δηλαδή την δημιουργία από την λατρεία. Το δόγμα συμπυκνώνεται τελικά στην εξουσιαστική φράση “μην κάνεις τίποτε χωρίς τον επίσκοπο”. O χριστιανισμός καθίσταται έτσι η πρώτη ιδεολογία με έμβλημα τον διάβολο, δηλαδή την λατρευόμενη άγνοια και σωτηρία τον Θεό, δηλαδή την βεβαία υπόθεση του αγνώστου. Ο παγανισμός ανθίσταται μέσω των νεοπυθαγόρειων και νεοπλατωνικών σοφών, που όμως ταλαντεύονται ανάμεσα στην ακραιφνή παράδοση και τον συγκρητισμό. Νουμήνιος, που διακρίνει τρείς νόες, περιέχοντα, θεώμενο, νοούντα,  Ποσειδώνιος, Κέλσος, ο πρώτος που συνέλαβε τον χριστιανισμό ως πραγματική κοσμοθεωρητική και ιδεολογική απειλή για τον παγανισμό. Μετέωρος και μεταβατικός ίσταται ο Ωριγένης, που θέλει να δεί τον χριστιανισμό σαν τον πλατωνισμό του ανδραποδώδους πλήθους. Η δημιουργία είναι έργο ενός κατώτερου θεού ή ουράνιων έλλογων όντων που στράφηκαν προς το υποδεέστερο, Χριστός, λόγος θεού κατώτερος από τον Πατέρα. Για τον Ωριγένη ο κόσμος είναι τεράστιο ζωντανό πλάσμα,που υπάρχει ένεκα του λόγου και η ανάσταση ένα απλό επεισόδιο της κοσμικής ιστορίας. Έτσι γίνεται ο εισηγητής της αλληγορικής ερμηνείας των γραφών. Όμως η σωτηρία της ψυχής είναι φυγή του ατόμου εκτός της Πόλεως. Η εκκλησία τον τρίτο αιώνα είναι κοινότητα αποκλήρων. 

Εν μέσω αυτού του πνευματικού τέλματος ενσκύπτει ως αδάμας ο μέγας ταξιθέτης, θεοφόρητος Πλωτίνος, που επαναφέρει την Οντολογία ως βιολογία του ουρανού στο επίκεντρο του φιλοσοφικού στοχασμού. Ο θεός του Πλωτίνου δεν δημιουργεί τον άνθρωπο κατ’ εικόνα, τον άνθρωπο δημιουργεί ο κόσμος, η ενδιάμεση βαθμίδα, οι δευτερεύοντες θεοί. Υπάρχει απόλυτη συνάφεια μεταξύ καθολικής και οντικών ψυχών μέσω των προβεβιωμένων βίων. Η ψυχή προϋπάρχει του σώματος και ενδύεται τον χιτώνα της σαρκός, μέσω του δωρίζοντος και πάσχοντος χαρακτήρα της. Θεοφιλία είναι η μοιραία συμμετοχή κάθε όντος κατά τις δυνάμεις του στην θεϊκή τελειότητα. Ο Πλωτίνος καταγγέλλει τον μονοθεϊσμό ως ανεπίτρεπτο στένεμα ,”συστείλαι”, του θεϊκού στοιχείου. Περιφρονώ τους θεούς, σημαίνει υπεραίρομαι της ανθρώπινης φύσης και άρα εγκαταλείπω το μέτρο, διότι οι άνθρωποι είναι κατώτερα όντα του σύμπαντος. Οι γνωστικοί και η επικρατούσα αίρεσή τους, οι χριστιανοί, είναι κατά τον Πλωτίνο ευτελείς υλιστές με συνεσταλμένη και κολοβωμένη οντολογία, προσαρμοσμένη στην πεπλατυσμένη θρησκεία του άξεστου όχλου. Πράττειν, ποιείν, δοκείν, θεωρείν, ιδού οι τέσσαρες ποιότητες του Όντος που είναι σώμα, πνεύμα, ψυχή και νούς. Η υπεραισθητή τέχνη είναι εκείνη που δημιουργεί την αισθητή έκφανσή της. Ο Λόγος  είναι ο ενδιάθετος λόγος του δημιουργού, που δεν έχει ζυμωθεί με την ύλη. Το ρεύμα των ψυχών απορρέει αδιακόπως εκ των λαγόνων της Εκάτης. Οι ιερές βαλανιδιές κείτονται ξεραμένες και απογυμνωμένες από το πνευματικό τους νόημα ένεκα της δηλητηριώδους ανάσας του υλισμού. Τους έλκει ακατανίκητα το ρεύμα του αστρικού φωτός που πάλλεται μεταξύ του όντος και της συμπαντικής ψυχής. Στα αόρατα κύματα του ωκεανού του διαστήματος παράγεται ένας παλμός. Η δόνηση δεν χάνεται ποτέ και μόλις η ενέργειά της περάσει το κατώφλι του υλικού κόσμου θα ζεί για πάντα. Όσο αραιώνει η ύλη τόσο πυκνότερα κατοικείται. Ο αόρατος κόσμος είναι πολύ πυκνότερα κατοικημένος από τον ορατό.

Ο Φίλων έζησε την ίδια εποχή του Χριστού αλλά δεν αναφέρει τίποτε γι’ αυτόν. Δεν υπάρχει κανένα κείμενο, καμμιά ιστορική μαρτυρία, αλλά ο χριστιανισμός διαπέρασε ως ιδεολογία τις κοινωνικές τάξεις καταλύοντας την αριστοκρατία του Αίματος με τον κοσμοπολιτισμό του. Στο τέλος ο παγανισμός δεν είναι παρά ένα πτώμα. Οι ίδιοι οι παγανιστές αναφωνούν σπαρακτικά. Αν εμείς είμαστε ζωντανοί τότε η ίδια η ζωή είναι νεκρή. Η σκιά του Ιερού Αυγουστίνου καθορίζει το μελλοντικό πρότυπο του χριστιανισμού με το έδικτο του Ιουστινιανού το 543. Ο χριστιανισμός κρίθηκε άξιος να ζήσει επειδή θεωρήθηκε άξιος να πεθάνει κανείς γι’ αυτόν. Ο δογματισμός του ήταν η δύναμή του. Χρειαζόταν πίστη, αλλά δεν απαιτούσε παιδεία.

Το 553 η πίστη στην προϋπαρξη και παλινόστηση της Ψυχής, δηλαδή την μετενσάρκωση, απαγορεύεται.

2. Ο ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

Για όλους τους Λατίνους Πατέρες προ του Αυγουστίνου και πλήν του μετέωρου Ιερωνύμου, για τον Ειρηναίο, τον Τερτυλλιανό, τον Ωριγένη και τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων, ο Ήλιος είναι Όν, όπως για τους Οντολόγους Έλληνες παγανιστές. Η ιουδαϊκή πεποίθηση της αποϊεροποίησης του κόσμου με την σμίκρυνση του βασιλέα Ηλίου στις διαστάσεις ενός υλικού φωτιστικού σώματος, καλλιεργείται από τους ανατολικούς Πατέρες, τον Κλήμη, τους Γρηγόριους Ναζιανζηνό και Νύσσης, τον Ιωάννη Χρυσόστομο και τον μέγα Βασίλειο, που αντλούν από την Παλαιά Διαθήκη όπου διεξάγεται ένας διάλογος ενός εγωϊστή λαού μετά του ζηλότυπου θεού του ερήμην του κόσμου. Μετά τον Αυγουστίνο στην Δύση και τον Ιουστινιανό στην Ανατολή, η οντολογία σπαργανώνεται μέσα στον νάρθηκα του δόγματος και η φιλοσοφία κηρύσσεται έκνομη. Οι πιστοί της διώκονται απηνώς από το ράσο και τον ακραίο ζηλωτισμό των μοναστικών ταγμάτων, οι δε φωτεινές όσο και σπάνιες εξαιρέσεις αυτού του ανελέητου διωγμού που κρατά αιώνες, αναφέρονται σε ολίγες κορυφαίες μορφές της εκκλησιαστικής εξουσίας, που γοητευμένες από το μεγαλείο της εκπεσμένης πίστεως προσέφεραν μικρές ανάσες ελευθερίας στο πνεύμα, μακράν του όχλου των φανατικών. Κατά τους αργούς αιώνες του σκότους, η Οντολογία περιεβλήθη τα απόκρυφα άμφια και έγινε Μυστικισμός, προκειμένου να τηρήσει αλώβητο τον πυρήνα της χειμαζόμενης Παράδοσης. Στον Μυστικισμό, όπως και στην Οντολογία η μύηση διατηρεί ακέραιο τον χαρακτήρα της με σκοπό την συνοχή της ιεραρχικής δομής. Η αληθινή εξουσία δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνον εκ των άνω απορρέουσα από μια πνευματική αρχή. Η μύηση διέπεται από απόλυτο τυπικό άνευ του οποίου είναι ακατανόητη. Το τυπικό μεταβιβάζει τον μυητικό παλμό, την ώση μιας πνευματικής επήρρειας. Αν η θρησκεία είναι σωτηρία, ο μυστικισμός είναι η χάρις και η μύηση η λύτρωση. Η διαλεκτική χωρίς τον μύθο είναι παίγνιο της λογικής. Ο μύθος δηλοί ότι το παίγνιο τελείωσε και αρχίζει η αλήθεια. Πνευματική αυθεντία και κοσμική εξουσία αντιστοιχούν στο ιερατικό και το βασιλικό λειτούργημα, τα οποία στον Μυστικισμό συγχωνεύονται στο πρόσωπο του Ιεροφάντη, ενόσω η κοσμική εξουσία είναι κατειλημμένη από βέβηλη αρχή. Οι βαθμοί στην ιεραρχία είναι το κρηπίδωμα της μυητικής τάξεως.

Το ρεύμα της οντολογίας μέσα στον μυστικισμό παραμένει αναλλοίωτο. Η ζωή είναι μια αλληλεπίδραση μαγνητικών δονητικών πεδίων, όπου αλλάζοντας τις ενεργειακές στάθμες, αλλάζει η φύση της πνευματικής, συναισθηματικής και ψυχικής ύλης. Η μεριστή ψυχή είναι ενέργεια διαφορετικών μορφών. Οι πλανήτες περιστρεφόμενοι γύρω από τον ήλιο αλλάζουν την μαγνητική συμπεριφορά της γής. Λόγω της παγκόσμιας συμπάθειας τα άστρα μπορούν να αποκαλύψουν το μέλλον, αλλά όχι να το καθορίσουν. Η επιστροφή στην πηγή είναι η δυνητική ταύτιση της ψυχής με την θεία της έδρα, στιγμιαία αποκάλυψη ενός αιώνιου δεδομένου. Η υπέρτατη αρχή ίπταται γαλήνια πάνω από τις παλίρροιες της ύπαρξης. Το Νοητόν, περιλαμβάνει τις ιδέες και το νοερόν τις ψυχές και μορφές. Η Θεοκρασία είναι η Μυστική Ένωση, η Έκσταση. Η Λάχεσις άδει το παρελθόν, η Κλωθώ το παρόν και η Άτροπος το μέλλον. Ο μύστης θέλει να γνωρίσει την εμπειρία της θείας ζωής, το Πλήρωμα, ήτοι το σύνολον των κατηγορημάτων της θεότητος, μέσα σε θεοθρέμονα σιγή. Εν αντιθέσει, για τον Χριστιανό το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη, έκτοτε ουδείς φραγμός υπάρχει μεταξύ του Ιερού και του Ναού, άρα η μύηση είναι κτήμα όλου του κόσμου από της ελεύσεως του Σωτήρος. Κατά τούτο, ο χριστιανισμός επιδεικνύει άγνοια των νόμων των διεπόντων την λεπτοφυή φυσιολογία του ανθρώπινου όντος που αγάλλεται εντός της ουσίας του. Ο οργανισμός του ανθρώπου αποτελεί αναλογικά μέσω των 7 δονητικών κέντρων του σύνοψη του Σύμπαντος. Μόνον το εξηγιασμένο σώμα δύναται να γευσθεί του θείου, διότι συλλαμβάνει το ασώματον εντός του ενσώματου. Πολλοι οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί.

Ωστόσο, παράπλευρα προς τον Μάντη, τον Μάγο και τον Αλχημιστή που διακονούν τις παραδοσιακές τέχνες, την αστρολογία, την αλχημεία και την μαγεία, σεπτούς διδασκάλους του Μυστικισμού που διώκονται ως όργανα του σατανά από την εκκλησιαστική εξουσία, ίστανται χριστιανοί μυστικοί πατέρες , που υιοθετούν την παραδεδομένη μέθοδο. Αδιάλειπτη διαδοχή, νοερά προσευχή, γέρων διδάσκαλος, θεοκρασία, ομφαλοσκοπία, αλλά απουσία τελετουργικού τυπικού χαρακτηρίζουν τον Ησυχασμό και την Φιλοκαλία των Νηπτικών πατέρων της ανατολής. Μια σειρά Μυστικών της δυτικής χριστιανοσύνης δραπετεύουν από το δόγμα χάριν της οντολογίας. Από τον Νικόλαους Κουζάνους, τον Μάϊστερ Έκχαρτ και τον Γιάκομπ Μπαίμε έως τους Τζιορντάνο Μπρούνο, Παράκελσο και Γαλιλαίο, η επιστροφή στην Παράδοση και την Ιερή επιστήμη συναντά την σφοδρή, ανελέητη επίθεση της παπικής αλλά και της κοσμικής αυθεντίας.

Ο Μυστικισμός όμως, θρεμμένος από το ζέον και άγουρο τευτονικό Αίμα θάλλει μέσα στο πνεύμα της Ιπποσύνης, που διατρέχει τον μεσαίωνα. Το Ιπποτικό ιδεώδες είναι η Αρία απάντηση της Ευρώπης στην σκωρία της ιουδαιοχριστιανικής κληρονομιάς, που με την άνθιση της Αναγέννησης, διαφυλάττοντας την Πλωτινική Οντολογία και την Πλατωνική θρησκεία του Αγαθού,  εκβάλλει δια του κλασικισμού στο νέο Άριο πνευματικό ρεύμα το σύμφυτο προς την κυρίαρχη βόρεια τευτονική φύση, τον Ρομαντισμό.  

3. Ο ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ

Οι πολιτισμοί είναι οι λιθοσφαιρικές πλάκες της ιστορίας. Η μετακίνησή τους προξενεί παγκόσμιους σεισμούς. Η ανατολή του Αρίου πολιτισμού συγκλονίζει το χριστιανικό οικοδόμημα και την μετάλλαξή του, τον ορθολογικό Δυτικό πολιτισμό. Από τον μυημένο Δάντη, τον Μαρτσίλιο Φιτσίνο, διάκονο του θεοφορήτου Πλωτίνου και τον υπερκόσμιο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, έως τον ιστοριοφιλόσοφο Βίκο, τον Ρουσσώ που αστόχως καταχωρίζεται στον δημοκρατικό φιλελευθερισμό, τον Χέρντερ, τον Γκαίτε και τον Σοπενχάουερ και εκείθεν ως τα γιγαντιαία διαμετρήματα του Βάγκνερ και του Νίτσε είναι ο Ρομαντισμός, ποιητικός και πολιτικός, που αναλαμβάνει την σκυτάλη της Οντολογίας ενάντια στο πνεύμα των νέων καιρών, τον φιλοσοφικό και επιστημονικό ορθολογισμό, τον φιλελεύθερο διαφωτισμό, τον υλισμό και τον ιδεαλισμό, που σηματοδοτούν την μετάπτωση του Χριστιανικού στον Δυτικό πολιτισμό. Ο Ρομαντισμός υπερασπίζεται τις πρώτες αρχές της Πυθαγόρειας και της Πλατωνικής θεολογίας και μεταφυσικής, τον θεοκεντρισμό ενάντια στον εγωϊστικό ανθρωπισμό και τον ακόμη εγωιστικώτερο ατομισμό. Ο ανθρωπισμός αποστρέφεται τον ουρανό με πρόσχημα την κατάκτηση της γής. Το κατώτερο που κρίνει το ανώτερο, η άγνοια που θέτει φραγμούς στην σοφία, το σφάλμα που προέχει της αλήθειας, το ανθρώπινο που αντικαθιστά το θείο, η γή που προηγείται του ουρανού, το άτομο που γίνεται μέτρο όλων των αξιών και αξιώνει να υπαγορεύει στο σύμπαν νόμους βγαλμένους από την σχετική και επισφαλή λογική του. Η ύλη διαιρεί και περιορίζει είναι αρχή εξατομίκευσης, η στιγμή του αιώνος. Οι ιδέες ταυτίζονται με τους αριθμούς, η αδράνεια είναι ιδιότης της πρώτης ύλης. Η αναγωγή της ποιότητος στην ποσότητα χαρακτηρίζει τον υλισμό. Η πολλαπλότητα και ασυνέχεια της ύλης εδράζεται στην οντολογία των αριθμών, που προηγούνται της πολλαπλότητος. Ο χρόνος περιέχει γεγονότα όπως ο χώρος περιέχει σώματα. Η συσσώρευση της ποσότητας είναι διαλυτική και η διάχυση της ποσότητας είναι συνεκτική. Το βάρος της ποσότητος που δεν ισοσταθμίζει την ποιότητα, σωρρεύει ατομικότητες και δεν συγκροτεί οργανισμό. Διάκριση είναι η προήγηση της ποιότητας έναντι της ποσότητας. Η όραση είναι χώρος και η ακοή χρόνος. Η κίνηση είναι η γέφυρα του χώρου με τον χρόνο. Επιτάχυνση είναι η συστολή του χρόνου, είμαστε μια αιωνία συνείδηση και όταν η Παράδοση εθραύσθη, προέκυψαν η θρησκεία και η επιστήμη.

Ο χριστιανισμός χρησιμοποιήθηκε ως όχημα εξαφάνισης κάθε ζωτικής γνώσης. Ο εβραίος Καλβίνος, ο αποκληθείς και Μωϋσής της Γενεύης, εισήγαγε τον ευσεβιστικό προτεσταντισμό, σε διάσταση με τον άριο γερμανικό Λουθηρανισμό. Ο καλβινισμός επιβάλλει για πρώτη φορά στην ιστορία του χριστιανισμού την τοκογλυφία. Ο καλβινιστής Κρόμβελ εισάγει τους εβραίους και την δημοκρατική πρόληψη, ως βασιλεία της ποσότητος στην αρία Βρεττανία. Ο ευσεβιστικός προτεσταντισμός είναι το τελευταίο προϊόν που παρήγαγε ο χριστιανικός πολιτισμός πριν την ολοκληρωτική κατάλυση του και την μετατροπή του σε πεπλατυσμένη θρησκεία, δηλαδή αόριστη αισθηματολογία δίχως καμμιά πνευματικότητα. Ο Προτεσταντισμός είναι η θρησκεία μεταλλαγμένη σε εβραϊκό κοσμικό ιδεώδες, όπου η επιστήμη καθίσταται η θρησκεία των αθρήσκων. Το επάγγελμα που κάθε άνθρωπος επιτελεί είναι η βάση της μυήσεως. Προέκταση του επαγγέλματος είναι το εργαλείο, αλλά η εφεύρεση της μηχανής σφετερίζεται τον ρόλο του, διότι υποτάσσει τον κύριο στον υπηρέτη. Η μηχανή οδηγεί σε εκριζωμένα απασχολήσιμα άτομα, απλές αριθμητικές μονάδες μέσα στο αχανές και αφιλόξενο τοπίο του ανερχόμενου βιομηχανικού καπιταλισμού. Το νόμισμα έχει παραδοσιακή ανταλλακτική αξία, έως ότου η εβραϊκή επινόηση, το χρήμα σφετεριστεί την φύση του, επιβάλλοντας την χυδαία αγοραία αξία του μέσω της δουλείας του τόκου. Οι τραπεζίτες δανείζουν χρήματα που δεν έχουν, οι πατρίδες δανείζονται αντί να παράγουν και να δημιουργούν.

Αν οι Ιουδαίοι σ’ αυτό το πνεύμα διαφυλάσσουν την δική τους παράδοση, δεν είναι αξιοκατάκριτοι, παρά εκείνοι που απαρνούνται τις αξίες της πατρίδος τους για να ασπαστούν το δόγμα τους. Η Δημοκρατία δεν είναι παρά η πολιτική μέθοδος μετάγγισης του πλούτου από εκείνους που τον δημιουργούν και τον δικαιούνται προς εκείνους που τον απομυζούν και τον λυμαίνονται. Η Δημοκρατία είναι καθεστώς εχθρικό προς τον λαό.

4. Ο ΑΡΙΑΝΙΣΜΟΣ

Οι λαοί πάσχουν από μια θανάσιμη ασθένεια, την αποσύνθεση του αίματός τους. Ο πλούτος κατευθύνεται από τους εβραίους και η επιστήμη από τους σοφούς τους. Η αφηρημένη ιδέα της ελευθερίας υπέβαλε στα πλήθη την πίστη ότι η κυβέρνηση είναι ο διαχειριστής και δικαιωμένος δυνάστης του φορέα μιας πατρίδας, που είναι ο λαός. Η πνευματική δύναμη των βασιλέων χωρισμένη από την υλική δύναμη των λαών είναι τόσο ανίσχυρη όσο ένας τυφλός δίχως το μπαστούνι του. Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις, έχοντας μεταθέσει τις ευθύνες στον λαό διαπράττουν εις βάρος του καταχρήσεις για το μυριοστό των οποίων θα είχαν αποκεφαλίσει σειρά βασιλέων. Ότι προσπορίζεται η οικονομία από παραγωγικές δραστηριότητες καταλήγει σε χρηματιστικές επιχειρήσεις χάριν της κερδοσκοπίας, δηλαδή καταλήγει στα ταμεία των εξουσιαστών. Δεν υπάρχουν πια πατρίδες αλλά ακοινώνητες ιδιοτελείς μάζες απόρων, μια δράκα πλουτοκρατών εκμαυλισμένων από την τρυφηλότητα της υλικής ευμάρειας που τους παρέχει η δημοκρατία, οι εβραίοι και η εξουσία τους, αστυνόμοι και φύλακες. Μια πλειάδα τραπεζιτών , χρηματιστών και κεφαλαιούχων αποφασίζουν τα πάντα με αριθμούς. Το δάνειο είναι το μυστικό όπλο τους. Οι κυβερνήτες ζητούν ελεημοσύνη από τους τραπεζίτες για να κάνουν τις δημοκρατικές παροχές τους και εκείνοι τους χρεώνουν με τόκους και επιτόκια. Τα δάνεια είναι βδέλλες που απομυζούν το αίμα των λαών προς όφελός τους. Μέσω της ατομικής φορολογίας η δημοκρατία αφαιρεί και τον τελευταίο οβολό των πτωχών φορολογουμένων για να εξοφλήσει τους πλούσιους τραπεζίτες και να τους κάνει πλουσιότερους, αντί να μαζέψει τα πλούτη του λαού για τις ανάγκες του χωρίς να πληρώνει τόκους. Οι τόκοι οδηγούν σε νέα δάνεια που δεν απορροφώνται παραγωγικά αλλά κατασπαταλώνται σε κομματικές παροχές αυξάνοντας εκ νέου τα χρέη. Όταν εξαντληθεί η πίστωση πρέπει να καλυφθεί με νέα δάνεια όχι προς εξόφληση των παλαιών, αλλά των τόκων τους.    

            Στην μεταπολιτιστική Ευρώπη δύο εκτροπές γεννήθηκαν. Στην ανατολή η σιωπή των σκλάβων είχε ως πρόσφατα αξία άπειρη. Εκεί ο σοσιαλισμός κατέστησε δια του κράτους τα ποσά πλούτου και φτώχειας αντιστρόφως ανάλογα, ώστε όσο μίκραινε τα ένα, μεγάλωνε το άλλο. Στη δύση, η φλυαρία των ελευθέρων έχει αξία μηδενική. Εκεί ο καπιταλισμός κατέστησε δια της αγοράς τα ποσά πλούτου και φτώχειας ευθέως ανάλογα, ώστε όσο μεγαλώνει το ένα, τόσο μεγαλώνει και το άλλο. Η πολιτιστική επανάσταση του Αριανισμού βρίσκει τον σωστό δρόμο. Η πατρίδα είναι το μέτρο της ευθείας αναλογίας των ποσών. Στην πατρίδα, όσο μικραίνει ο πλούτος, τόσο μικραίνει και η φτώχεια.

Με την γέννηση του Δυτικού πολιτισμού, ο παγκόσμιος εβραίος έφτιαξε ένα ανθρώπινο πείραμα και δύο εργαστήρια στην ανατολή και την δύση. Ανακάτεψε λαούς και φυλές στην δύση κι έφτιαξε ένα χυλό από πολύχρωμους άνθρωπους, επήλυδες και άπατρεις εκριζωμένους και εγωπαθείς. Στην ανατολή μαγείρεψε ένα ομοιόχρωμο χυλό ανθρώπων, παθητικών και υποταγμένων. Δοκιμάζοντας τα δυό γεύματα που ετοίμασε, έκανε ένα μορφασμό ικανοποίησης για τον χυλό της δύσης και δυσαρέσκειας γι αυτόν της ανατολής. Έτσι έχυσε το ανατολικό καζάνι και τώρα επιχειρεί να εμβαπτίσει όλους τους λαούς της οικουμένης στο δυτικό.

Οι πολιτισμοί περιέχουν χωρίς να περιέχονται. Τα πολιτικά συστήματα βρίσκονται στην επιφάνεια του ωκεανού των πολιτισμών. Η πτολαιμαϊκή προσέγγιση της ιστορίας, το πλάσμα της γραμμικής ιστορίας πρέπει να αντικατασταθεί από το δράμα των πολιτισμών, που είναι εργαλείο επικοινωνίας, πηγή ταυτότητας και κοινωνίας του όντος. Μόνο η πατρίδα ως πηγή ταυτότητας και μήτρα πολιτισμού παρέχει στην κοινότητα νόημα και λόγο ζωής. Ο ιός της δύσης μολύνει κάθε χώρα με μια πολιτιστική σχιζοφρένεια που μετατρέπεται σε ενδημικό κοινωνικό γνώρισμα των λαών. Το παρελθόν της Ευρώπης είναι λευκό και ιουδαιοχριστιανικό. Το παρόν είναι μιγαδικό και πολυπολιτισμικό, δηλαδή ακοινώνητο και βάρβαρο. Το μέλλον είναι λευκό και άριο. Οι κοινωνίες που θεωρούν ότι η ιστορία έχει τελειώσει, απλά προσημαίνουν το τέλος της δικής τους ιστορίας. Ο φιλελευθερισμός είναι η επόμενη προκατάληψη που θα πέσει. Η Ευρώπη σήμερα δεν χρειάζεται δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, αλλά Άρια πολιτιστικά κινήματα με στόχο την νέα πολιτιστική συγκομιδή.

Η παγκοσμιότητα είναι η αρχή της κοινωνικής επιφάνειας. Η εγκοσμιότητα, η αρχή του πολιτιστικού ύψους. Η πατρίδα είναι η κυρίαρχη αξία ανάμεσα στο κράτος και την αγορά. Ο Μάρξ έγραψε, οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Ο Φύρερ δίδαξε, η πατρίδα δεν έχει προλετάριους. Ο Φύρερ είναι επίγειος Θεός. Δεν είμαστε παρά ταπεινοί απόστολοί Του, που πορεύονται υπό το άχραντο βλέμμα Του.

5. Η ΕΙΚΟΝΑ

Νύχτα παγερή. Ένας άνδρας SS πληγωμένος βαριά κείτεται αναίσθητος στο χειρουργικό τραπέζι. Ξαφνικά μέσα στην απόκοσμη σιωπή τα χείλη του ανοίγουν και από την ψυχή του ξεπηδά το υπερκόσμιο τραγούδι.

Άντολφ Χίτλερ, Άντολφ Χίτλερ, Άντολφ Χίτλερ…

Δυό γενιές μετά υψώνουμε ξανά την υπερκόσμια προσευχή μας στον ουρανό, αναλαμβάνοντας το πεπρωμένο του πολιτισμού και μέσα από αυτό, τα σκήπτρα της ιστορίας.

Άντολφ Χίτλερ, Άντολφ Χίτλερ, Άντολφ Χίτλερ.

Ιδού λοιπόν, η  ροδοκύανη αχλύς του Αρίου Λόγου που μας εχάρισε ο Φύρερ με την επίγεια παρουσία Του, γίνεται σήμερα για την βαρύτιμη πολιτιστική κιβωτό μας η μαγνητική Αυλίδα ενός αδήριτου μέλλοντος. Γι’ αυτό, αντί άλλου λόγου και ιστορίας, ας ψάλουμε την δόξα Εκείνου.

 

Στην δημοκρατία αντί λαού υπάρχουν τέσσερεις ανθρώπινοι τύποι.

Οι χρεώστες, οι πιστωτές, οι τραπεζίτες και οι εβραίοι.

Μέσω του τόκου οι πιστωτές εξουσιάζουν τους χρεώστες.

Μέσω του κέρδους οι τραπεζίτες εξουσιάζουν τους πιστωτές.

Μέσω της πίστης, οι εβραίοι εξουσιάζουν τους τραπεζίτες.

Στην δημοκρατία δεν υπάρχει κυρίαρχος λαός, αλλά

περιούσιος λαός.

About these ads

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.