Ο Πλωτίνος και η εποχή μας

plotinus

 

                                                                Μονοθεϊσμός, η οίηση της οντολογικής αγνοίας

                        Υλισμός, η μωρία της φιλοσοφικής πενίας

         Κοσμοπολιτισμός, η κόπωση της πολιτιστικής ανίας

1. Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ

Κατά την μεταπτωτική εποχή του τέλους του υπέργηρου Μυθικού πολιτισμού των Ελλήνων και της σποράς του άγουρου τευτονικού Αίματος στην γή της Ευρώπης, τον συμβατικά αποκαλούμενο τρίτο χριστιανικό αιώνα, περιβάλλεται τον κύλικα της σαρκός ο θεοφόρητος Πλωτίνος , ο μέγας ταξιθέτης της Πλατωνικής Οντολογίας. Φιλοπάτωρ εν όψει βαρβάρων, αναλαμβάνει σε χαλεπούς καιρούς την πνευματική συγκομιδή των όψιμων καρπών και την σύνταξη της φιλοσοφικής παρακαταθήκης των Ελλήνων, που ήδη παραδίδουν την βαρύτιμη πολιτιστική κιβωτό τους στο τρικυμιώδες αρχιπέλαγος της ιστορίας. Ο Πλωτίνος ταξινομεί την Πυθαγόρεια και Πλατωνική διδασκαλία σε ενιαίο και αυστηρό φιλοσοφικό σύστημα, υπερασπιζόμενος ταυτόχρονα την ελληνική Οντολογία ως βιολογία του Ουρανού, απέναντι  στις ανοίκειες επιθέσεις της ανερχόμενης ιουδαιοχριστιανικής ιδεολογίας και των ποικιλώνυμων αποφύσεών της, που διαποτίζουν το μιγαδικό κοινωνικό σώμα της απέραντης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αγωνίζεται εν ονόματι των αξιωμάτων της φιλοσοφικής παράδοσης, αυτός ο θεοπρεπής μύστης της θρησκείας του Αγαθού, εναντίον των άξεστων φανατικών επισκόπων και της δουλείας του όχλου που εκείνοι καθοδηγούν. Εις μάτην, ουρανός και γή συναινούν υπέρ του αναπόδραστου τέλους, η ειμαρμένη και η εντροπία είναι οι άτρεπτοι νόμοι της εγκόσμιας τάξης. Έτσι ο Πλωτίνος αναδεικνύεται στο μέγιστο αναγωγικό πνευματικό διαμέτρημα των καιρών μεταλαμπαδεύοντας δια μέσου του φιλοσοφικού του κώδικα την μυστική γνώση στο άδηλο μέλλον θεοπρεπέστερων εποχών.

            Με την παραίνεση του έξοχου μαθητού του Πορφυρίου, ο διδάσκαλος συστηματοποιεί την γραφή των πραγματειών του, 54 από τις οποίες διασώζονται και ταξινομούνται χάρις σ’ εκείνον. Μετά την μετάσταση του στον λεπτοφυή αιθέρα περί το 270, ο Πορφύριος δίδει την τελική μορφή στο Μέγα Έργον. Έτσι συντάσσει 6 βιβλία των 9 πραγματειών και ιδού οι περιώνυμες Εννεάδες. Παρά το αβυσσαλέο μένος των χριστιανών, οι Εννεάδες επιζούν για να παραδοθούν στους αιώνες που ακολουθούν, ως η μέγιστη υποθήκη της ελληνικής Οντολογίας μετά τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα. Παράλληλα προς την ταξινόμηση του Πορφυρίου, οι 54 πραγματείες αριθμούνται κατά την εικαζόμενη χρονολογική σειρά συγγραφής τους, έτσι απεικονίζουν τα διαδοχικά στάδια ωρίμανσης, το λυκαυγές, την πνευματική μεσημβρία και το λυκόφως του θεοφόρητου ταξιθέτη. Η πνευματική μεσημβρία του Πλωτίνου σημαδεύεται από 5 πραγματείες, οι οποίες φέρουν τους αριθμούς 30,31,32,33,45 και οι οποίες συνθέτουν το πολυτιμότερο οντολογικό κοίτασμα που θησαυρίστηκε ποτέ στο ποιητικό βάθος του γήϊνου φιλοσοφικού στοχασμού. Οι πραγματείες αυτές φέρουν τους τίτλους “Περί Φύσεως και Θεωρίας και του Ενός”, “Ότι ουκ έξω του Νού τα νοητά”, “Περί του νοητού κάλλους”, “Προς τους Γνωστικούς”, “Περί Αιώνος και Χρόνου”. Συνέχεια ανάγνωσης

3. Το ακέφαλο σώμα των Χριστιανών Εθνικιστών

piet

Για τον Άριο όπως και για τον Έλληνα το Είναι προηγείται του όντος άρα και του όντως Όντος, δηλαδή του θεού. Η Οντολογία είναι θεωρία, διότι ιππεύοντας το Είναι θέτει το ερώτημα πριν  την απόκριση. “Ο Χριστός Είναι;”. Και στο ερώτημα επιστρέφει αενάως. Η εσχατολογία είναι δόγμα διότι αφιππεύοντας από το Είναι διαθέτει την απόκριση πριν το ερώτημα. “Είναι ο Χριστός”. Και αποστρέφεται το ερώτημα διηνεκώς. Εσχατολογία είναι η ζηλωτική επίκληση του σκοπούμενου τέλους της ιστορίας και του αιώνος, ως κανόνος ερμηνείας του ιστορικού και κοσμικού παρόντος. Η εσχατολογία ως γραμμικότητα που εξαρτά το παρόν από τα έσχατα, δηλαδή την ημέρα της κρίσεως είναι βιβλική και ιουδαϊκή  και συνεπώς ασύμβατη προς την αιώνια ανακύκληση της Οντολογίας του Μεγάλου Ενιαυτού. Η Οντολογία είναι μυθική και Αρία. Για τον Άριο η ανατροπή της κοσμικής τάξης από τον παντοδύναμο θεό (γέννηση της ψυχής, ατομική ψυχή, ανάσταση των σωμάτων) είναι ύβρις. Για τον Χριστιανό ειναι σωτηρία.

Οι ατομικές ψυχές που γεννώνται και ωστόσο είναι αθάνατες είναι για τον ελληνικό πολιτισμό μια εντελώς καινοφανής, ασεβής και αντιπαραδοσιακή οντολογική εκδοχή, παλαιοχριστιανικής κοπής και δη Αυγουστίνειας που οι χριστιανοί, όταν επιτέλους κατενόησαν την ελληνική οντολογία και διέγνωσαν την ασύγγνωστη εκτροπή τους φρόντισαν να την συγκαλύψουν και εξωραϊσουν με νέφη εσχατολογίας.

Οι Έλληνες μύστες δεν είχαν θέαση του υπάτου Ενός που κείται επέκεινα, αλλά της όψης του, του Είναι ενθάδε, δηλαδή του Αγαθού και η θέα αυτή ήταν βιωματική και όχι διανοητική. Ήταν θέαση του καθολικού νοός και όχι της ατομικής διανοίας όπως νόμιζαν οι Πατέρες. Έτσι η Πλωτινική έκσταση είναι άνω θέα του αϊδίου φωτός δια μέσου του Είναι που είναι το Βλέμμα του Ενός ενθάδε και όχι δαιμονική παραίσθηση των κτιστών ιδεών όπως ισχυρίζεται η πατερική θεολογία και οι νεορθόδοξοι κληρονόμοι της με ταγό τους τον αείμνηστο Ρωμανίδη. Η Αλήθεια είναι μια και πολλά τα θραύσματά της, που ως κόκκοι αδάμαντος είναι εγκατεσπαρμένα σε κάθε θρησκεία, η οποία είναι περιεχόμενο και ουχί περιέχον κάθε πολιτισμού. Δόγμα είναι η ζηλωτική αποκλειστικότητα της σωτηρίας και ο αποκλεισμός της αλλοδοξίας από την Αλήθεια. Ο Χριστιανισμός είναι δογματικός. Ο Αριανισμός είναι θεωρησιακός. Συνέχεια ανάγνωσης

2. Η ασώματος κεφαλή των Ελλήνων Παγανιστών

talos

             Κεφαλή είναι ο Λόγος δηλαδή η Οντολογία. Σώμα είναι ο Mύθος που διατρέχει την Πόλι ως νευρικός ιστός και συνεγείρει όλα τα μέλη της σε συλλογικό βίωμα. Κατέναντι στην θεολογία η οντολογία, απέναντι στην θρησκεία ο μύθος. Η θρησκεία και ο υλισμός είναι θεσμοί ευεργεσίας για τους απόκληρους της οντολογίας. Η ηδονή της αγέλης είναι αντίθετη στην οδύνη του δημιουργού, το τρυφηλό υφάδι, στον ανδρείο στήμονα. Η ανήθικη αγάπη του Προμηθέα δωρίζει το φώς στους ανθρώπους. Η αθωότης είναι η αρετή του νέου λόγου διότι ίσταται υπεράνω του επαίνου και της μομφής. Αντίθετος στον δρόμο της αγέλης είναι ο δρόμος του αγώνα. Τι είναι επανάσταση; Η διηνεκής δράση του Λόγου, η πλαστούργηση του εαυτού, η πειθαρχία, η νίκη. Ο χαρούμενος δημιουργός, ο πλαστουργός της ιστορίας θέτει σκοπούς δίχως ιδανικά. Οι στενοί ευρωπαϊκοί εθνικισμοί είναι μωρία εκτός του λόγου της ιστορίας. Ο υλισμός είναι η χριστιανοποίηση και ενοχοποίηση της ιστορίας. Η οντολογία είναι το ίαμα του πολιτισμού. Η κατάπτωσή της είναι η πίστη. Ο πολεμιστής είναι ο εραστής της αιωνιότητας.

            Η νομική επιστήμη ή ο νομικός μας πολιτισμός όπως αυτάρεσκα τον αποκαλούμε είναι μέρος του δυτικού χριστιανικού πολιτισμού και στυλοβάτης των αξιών του. Επομένως ένα εγχείρημα ανατροπής των αξιών αυτού του πολιτισμού δεν μπορεί να κριθεί με κανόνες υποκείμενους σε αρχές, που το εγχείρημα δεν αναγνωρίζει. Μόνον η οντολογία υπέρκειται. Η επιστήμη, νομική ή άλλη, είναι η μέθοδος της κυρίαρχης πολιτιστικής τάξης, που υποτάσσει την οντολογία στην δική της αξιακή θεμελίωση, ώστε να εμφανίσει την σχετική και μόνον εντός των ορίων της επικρατείας της ισχύ της, ως καθολική και απόλυτη. Η αμφισβήτηση της σύστασης της αξιακής πυραμίδας του δυτικού πολιτισμού δεν μπορεί να κριθεί με όρους υποκείμενους στην αξιακή αυτή πυραμίδα, που μέσα στον ιστορικό χρόνο είναι σχετική και εφήμερη, αλλά με υπεριστορικά, δηλαδή οντολογικά κριτήρια. Συνεπώς η θεμελίωση του Αρίου πολιτισμού δεν δύναται να οικοδομηθεί παρά μόνον επί των ερειπίων του δυτικού πολιτισμού και των αξιών του.

Η οντολογία ενός Νέου πολιτισμού δεν εκλιπαρεί την νομιμοποίησή της από τον κοσμοπολιτισμό που την καταδυναστεύει, αλλά την επιβάλει σε αυτόν, με την ρώμη του ανατέλλοντος μύθου και την ορμή της λαϊκής κοινότητας, πριν αποσυνθέσει τον κοινωνικό κορμό του, οικοδομώντας την Πόλι της επί των ερειπίων αυτού.     Συνέχεια ανάγνωσης

1. Παγανισμός και Νέος Λόγος

propaganda-nsdap109

Για να μετρήσουμε το ύψος της εποχής μας πρέπει να αρθούμε γαλήνιοι υπεράνω αυτής και να την συγκρίνουμε με ένα πολιτισμό που ανήκει στο παρελθόν, ιχνηλάτες της αενάου ροής του ιστορικού γίγνεσθαι. Αλλά τι είναι πολιτισμός ; Πολιτισμός είναι ο λόγος της Πόλεως και Πόλις είναι ο πόλος των αξιών, το ένα και μοναδικό πεπρωμένο που αναθρώσκει από το ύψος του οντολογικού ερωτήματος και προβιβάζει την φυλετική ομάδα που κατέχει  μόνον βιολογικές αρετές, από αγέλη της φύσεως σε λαό της ιστορίας. Πολιτισμό δημιουργεί η Πόλις και αυτή μονάχα. Εντός της Πόλεως ο λόγος άρχει, ο μύθος υπάρχει. Μύθος είναι η υπεριστορική αλήθεια του όντος που εκκοσμικεύεται. Ο μύθος είναι ο λόγος των κλειστών χειλέων που ψάλλεται ως ωδή από γενεά σε γενεά εμβαπτίζοντας τον λαό στην θεία μετάληψη του όντος. Η μυθωδία είναι ο λώρος που αρδεύει την Πόλι από τον ουράνιο πόλο και το άλλο όνομα της μυθωδίας είναι παγανισμός. Ο παγανισμός είναι η διάχυση της καθολικής ψυχής μέσα στα φαινόμενα, η ποιητική ενότητα του κόσμου δια μέσου του μύθου, καθώς αυτός δεν αποτελεί ιδιωτική αξία των ατόμων, αλλά υπερκείμενη αξία αναφοράς και καθολικό βίωμα της Πόλεως. Παγανισμός και Νέος λόγος σημαίνουν το χαρμόσυνο άγγελμα του νέου  πολιτισμού που ιριδίζει στην αχλύ της ιστορίας.

            Πολιτισμός είναι η καλλιέργεια των αξιών, που αποτελούν το αίτιο των ιστορικών φαινομένων. Είναι το φύτρο της φυλής που ριζώνει σε μια γή, την πατρίδα και αρδεύει το φύλλωμα της λαϊκής κοινότητας, που με το ψήλωμα των ανθών της, γυρεύει να ορθώσει το ανάστημα της Πόλεως. Ο άνθρωπος είναι όν ιστορικό δηλαδή φέρει μέσα του την ιστορία, έτσι αξίες που δεν βιώνονται ομοιάζουν με μούμιες. Πτώση των αξιών σημαίνει κυριαρχία των απειθάρχητων ενστίκτων, ατομικισμός και οχλοκρατία. Η αγελοποίηση, ουσία όλων των παραδείσων είναι η οδύνη της ηδονής. Ο υλισμός και ο ανορθολογισμός είναι τα άκρα της επιφατικής διανοίας, αυτής της ιέρειας του απόλιδος ατόμου. Κατέναντι στον λαό, ο μιγάς. Απέναντι στην ανάγλυφη ρώμη της λαϊκής κοινότητας, η τυρβώδης ορμή της μιγαδικής κοινωνίας, ο κοσμοπολιτισμός που είναι το αποσταμένο αποσπόρι του πολιτισμού. Ο κοσμοπολιτισμός που αγκαλιάζει κατά πλάτος την οικουμένη. Μια κοινωνία μιγάδων δεν δημιουργεί πολιτισμό, αλλά μέσω του καταναλωτισμού απεκκρίνει βαρβαρότητα. Μια κοινωνία που δεν απονέμει την ισότητα, δηλαδή δεν αποδίδει την ανισότητα στους κατ’ αξίαν ανίσους, είναι φορέας του ισοπεδωτικού στίγματος. Μια πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Συνέχεια ανάγνωσης

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.